Kraken: horror z Gazo, po którym widzowie mdleli

Plotka, wieża, gliniarz: jak narodziła się klaustrofobiczna opowieść z osiedla

Pomysł nie wyszedł ze szkoły filmowej. Zrodził się podczas nieformalnej rozmowy na południu Francji z zarządcą osiedlowego pieca, który został kinomanem w więzieniu. Jego sugestia: horror rozgrywający się w sercu wielkiego blokowiska.

Ziarenko pomysłu trafia do Mohameda Chabane’a i Théo Jourdaina Rhodesa, którzy pracowali przy serialu Young Millionaires. Na Séries Mania spotykają producenta Guillaume’a Thevenina. Ta sama obsesja, to samo miejsce: klaustrofobiczny horror w wieży.

Pozostawało wybrać, co czai się na dole. Były wojskowy, który oszalał, dziecięcy żołnierz — pomysłów nie brakowało. Duet kopie głębiej i wydobywa z mroku strach zakorzeniony w rzeczywistości.

Morderstwa popełniane są przy użyciu służbowej broni: paralizatora i granatów ogłuszających. Guillaume Gouix wciela się w zabójcę. Potwór z głębin nie ma macek. Nosi mundur.

Od mikrofonu do klatki schodowej

Gazo i La Mano 1.9 nie dostali swoich pierwszych ról filmowych ze względu na liczbę odtworzeń. Reżyserzy szukali twarzy z naturalną charyzmą, a za punkt odniesienia obrali Top Boy. Brytyjski serial już wcześniej udowodnił, że osiedle może być scenerią opowieści bez pocztówkowego lukru.

Na planie nie traktowano ich jak gwiazd. Francuski król drillu znosi sceny fizyczne jak zawodowy kaskader, co współreżyser wciąż pamięta.

Podobnie wypowiada się Manon Bresch. Zapytana przez Numéro, aktorka opowiada, że obaj raperzy uczestniczyli we wszystkich próbach i sesjach czytania scenariusza. Określa ich jako „w pełni profesjonalnych”, dorównujących aktorom kształconym w szkołach teatralnych.

Ta podróż w głąb nie kończy się na napisach końcowych. Duet nagrał KRAKEN, utwór ze ścieżki dźwiękowej, do którego oficjalny klip opublikowano na kanale La Mano. Film wychodzi z rapu, rap wraca do filmu: koło się zamyka.

Ostatni plan przed rozbiórką: gdy sceneria staje się potworem

Bez studia, bez green screena. Kraken nakręcono w prawdziwym budynku, a Manon Bresch zdradza mrożący krew w żyłach szczegół: był to ostatni plan filmowy w tym miejscu przed jego wyburzeniem.

W środku nawet powietrze działa na niekorzyść aktorów. „Była ta wilgoć, ten zapach, to zimno (temperatura wynosiła około 5 stopni mniej niż na zewnątrz)” — opowiada Numéro. Im głębiej w wieżę, tym mocniej człowiek tonie.

Jeśli chodzi o efekty, duet reżyserów stawia na praktyczne protezy i charakteryzację, a nie efekty cyfrowe. Manon Bresch sama wykonuje kaskaderskie popisy z Manu Lanzim, swoim koordynatorem od czasu Mortel. Fanka horrorów? „Zdecydowanie nie” — odpowiada.

103 671 widzów: czy ten zakład naprawdę się opłacił?

Zanim film wszedł do kin, wieża zdążyła już zebrać ofiary. Dwóch widzów zasłabło podczas przedpremierowego pokazu w Grand Rex. Dodajmy do tego ograniczenie wiekowe od 16 lat: reputacja filmu była przesądzona jeszcze przed pierwszym seansem.

Wyniki potwierdziły te oczekiwania. Według danych przytaczanych przez Generations, film zanotował 10 523 widzów pierwszego dnia i przekroczył 20 000 w ciągu dwóch dni. Na 12 października AlloCiné podaje 103 671 widzów we Francji.

Oceny krytyków są podzielone. 3,4/5 od prasy, 3,1/5 od widzów na AlloCiné. Najczęściej chwalone są gore i atmosfera wieży, a głównym zarzutem jest zbyt klasyczny scenariusz.

Prawdziwy sukces jest gdzie indziej: widzowie, którzy przyszli ze względu na rapową obsadę, odkrywają francuski film gatunkowy. I miejcie uszy otwarte: Manon Bresch wspomniała, że być może usłyszymy ją na kolejnym albumie Gazo i La Mano 1.9. To tylko przypuszczenie, ale stworzenie jeszcze nie powiedziało ostatniego słowa.