Kavinsky zmarł w wieku 50 lat: Nightcall nigdy się nie zatrzyma

Zombie z 1986: śmierć, którą już sobie wymyślił

Kavinsky zmarł dwa razy. Pierwszy raz to było w 1986 roku, w wypadku Ferrari Testarossa. Tyle że tę śmierć sam wymyślił.

Cała jego postać opierała się na tej fikcji. Kierowca zabity za kierownicą, który powrócił w 2006 jako zombie — z czerwonymi oczami, niebieskawą skórą — by tworzyć muzykę elektroniczną. Nightcall opowiada dokładnie to: zmarły wraca do swojej byłej, by powiedzieć, że już nie jest tym samym. Ona już ułożyła sobie życie na nowo.

Przyjmował ten zabieg z pełną świadomością. Opowiadanie historii o zombie było według niego silniejsze niż pokazywanie swojej prawdziwej twarzy na okładce. Testarossa nie była tylko scenografią: naprawdę miał taką. Neony, samochody z lat 80., nocna jazda — jego świat już jeździł bez niego.

Od Steak do Nightcall: droga kinomana, który stał się legendą

Przed syntezatorami był film. Kavinsky zaczynał jako aktor u Quentina Dupieux, między innymi w Steak w 2007 roku, w rolach tak absurdalnych, jak zapadających w pamięć.

Przełom nastąpił niemal przypadkiem. Dupieux miał wyrzucić stary Macintosh, dał go Vincentowi, fanowi gier wideo. Na tym sprzęcie narodził się Kavinsky. Pierwszy EP, Teddy Boy, został nagrany w całości na Yamaha DX7, legendarnym syntezatorze lat 80.

Później przyszły 1986, Blazer, a potem Nightcall w 2010 roku. W 2013 album OutRun — nawiązujący do gry Sega — wspiął się na 2 miejsce we Francji. Zombie przestał być żartem wtajemniczonych. Stał się sygnaturą.

Nightcall i Drive: czołówka, która zmieniła wszystko

Reżyser słuchał Nightcall na okrągło za kierownicą, na Sunset Boulevard. Nicolas Winding Refn się uzależnił i zadzwonił do Kavinsky’ego. Utwór otworzył film Drive w 2011 roku, z Ryanem Goslingiem.

Film wyniósł utwór na światowy poziom. A Kavinsky odmówił potem nakręcenia prawdziwego teledysku do Nightcall: Drive był już najlepszym, na jaki mógł liczyć. Ta sama logika przy propozycjach filmów o samochodach, które potem się pojawiły: łączenie Drive i blockbusterów wyścigowych wydawało mu się pozbawione sensu.

Zachował tę dystans aż do końca. Dyskretny, otoczony tymi samymi kumplami, chętnie porównywał się do Daft Punk pod tym względem: muzyka na pierwszym planie, twarz za maską.

Dlaczego jego świat będzie jeździł dłużej niż on sam?

Bo nigdy nie opierał się na twarzy, lecz na atmosferze. Noc, prędkość, neon, zimny syntezator. Estetyka, którą tysiące producentów synthwave przedłużają, nawet o tym nie wiedząc.

Bo jego muzyka już jeździ w kulturze. Remix Testarossa Autodrive grał w GTA IV i Gran Turismo. Jego wpływ przenika każdą retro ścieżkę dźwiękową, która szuka tego dreszczyku nocnej jazdy.