Kavinsky is overleden op 50-jarige leeftijd: Nightcall zal nooit stoppen

De zombie van 1986: de dood die hij al had verzonnen

Kavinsky is twee keer gestorven. De eerste keer was in 1986, bij een crash met een Ferrari Testarossa. Maar die had hij zelf geschreven.

Zijn hele personage draaide om deze fictie. Een coureur die achter het stuur werd gedood, teruggekeerd in 2006 als een zombie — rode ogen, blauwachtige huid — om elektronische muziek te maken. Nightcall vertelt precies dat: de dode die zijn ex komt bezoeken om te waarschuwen dat hij niet meer dezelfde is. Zij heeft haar leven al opnieuw opgebouwd.

Hij stond achter het concept. Volgens hem was het vertellen van een zombieverhaal krachtiger dan zijn echte gezicht op een hoes plakken. De Testarossa was niet alleen decor: hij bezat er echt een. Neonlichten, auto's uit de jaren 80, nachtelijk rijden — zijn wereld draaide al zonder hem.

Van Steak tot Nightcall: het traject van een filmliefhebber die een mythe werd

Voor de synths was er cinema. Kavinsky begon als acteur bij Quentin Dupieux, vooral in Steak in 2007, in rollen die zowel absurd als memorabel waren.

De klik kwam bijna per ongeluk. Dupieux stond op het punt een oude Macintosh weg te gooien en gaf hem aan Vincent, een fan van videogames. Op die machine werd Kavinsky geboren. De eerste EP, Teddy Boy, werd volledig opgenomen op een Yamaha DX7, de legendarische synth uit de jaren tachtig.

Daarna volgden 1986, Blazer, en vervolgens Nightcall in 2010. In 2013 bereikte het album OutRun — een knipoog naar het Sega-spel — de nr. 2 in Frankrijk. De zombie was geen grap meer voor ingewijden. Het was een handtekening.

Nightcall en Drive: de opening die alles veranderde

Een regisseur luisterde eindeloos naar Nightcall achter het stuur op Sunset Boulevard. Nicolas Winding Refn raakte verslaafd en belde Kavinsky. Het nummer zou de opening van Drive zijn in 2011, met Ryan Gosling.

De film lanceerde het nummer wereldwijd. En Kavinsky weigerde daarna een echte videoclip voor Nightcall te maken: Drive was al de beste die hij kon hopen. Zelfde logica bij de vele voorstellen voor autofilms die volgden: Drive en een raceblockbuster achter elkaar maken leek hem het gebaar ontdoen van zijn betekenis.

Hij hield die afstand tot het einde. Bescheiden, omringd door dezelfde vrienden, vergeleek hij zichzelf graag met Daft Punk op dat punt: de muziek voorop, het gezicht achter het masker.

Waarom zijn universum langer zal blijven rijden dan hij?

Omdat het nooit op een gezicht rustte, maar op een sfeer. De nacht, de snelheid, de neon, de koude synth. Een esthetiek die duizenden synthwave-producers verlengen zonder het zelf te weten.

Omdat zijn muziek al in de cultuur rijdt. De remix van Testarossa Autodrive draaide in GTA IV en Gran Turismo. Zijn invloed stroomt door elke retro soundtrack die die rilling van nachtelijk rijden zoekt.